نماز و طبيعت
نماز تنها يك توجّه قلبى نيست، بلكه عملى است همراه با مردم و با بهره گيرى از طبيعت. بايد به
آسمان نگاه آرد تا وقت نماز را شناخت، به ستارگان نگريست تا قبله را شناخت، به آب توجّه آرد تا
پاك و مطلق و حلال و تميز باشد، به خاك دقّت آرد تا براى سجده و تيمم شرائط لازم را داشته
باشد.
رسول اآرم صلى الله عليه وآله سحرها به آسمان و ستارگان نگاه مى آرد و فكر مى آرد و
پروردگارا! اينها را بيهوده خلق نكردى. آنگاه به نمازشب « ربّنا ما خلقت هذا باطلا » : مى گفت
مى ايستاد.
فكر در طبيعت يكى از را ههاى خداشناسى است.
البتّه توجّه به طبيعت صحيح است نه غرق شدن در طبيعت. طبيعت، آيه و علامت و فلش براى
عبور است نه توقفگاه و غرقاب، آب دريا براى آن است آه آشتى روى آن برود، نه آنكه آب توى
آشتى وارد شود و همه را غرق آند. خورشيد براى آن است آه انسان از نورش بهره گيرد نه آنكه
به نورش خيره گردد و آور شود.