نماز و امداد به مردم

يكى از برآات نماز به خصوص در مساجد، امدادگرى است، هميشه محرومان به مساجد روانه
مى شدند و مشكلات خود را با مردم در ميان مى گذاشتند و در آن مكان مقدّس آن را حل مى آردند.
سابقه اين آار از زمان رسول اآرم صلى الله عليه وآله بوده است و قرآن صحنه اى را نقل مى آند آه
فقيرى وارد مسجد شد و از مردم استمداد آرد. آسى به او توجّهى نكرد و فقير با ناله به خداوند
حال خود را گفت. حضرت على عليه السلام مشغول نماز بود به
فقير اشاره آرد و او جلو آمد و حضرت در حال رآوع انگشتر خود
را به او داد، آيه نازل شد آه: رهبر شما فقط خداوند و پيامبرش و آسانى اند آه در حال رآوع انفاق
و به فقرا رسيدگى م ىآنند.
همين آه مردم آيه را شنيدند به مسجد آمدند تا ببينند اين آيه درباره چه آسى نازل شده است.
فهميدند آه مورد آيه شخص على بن ابيطالب عليهما السلام است.
به هر حال، امدادرسانى به جبه ههاى جنگ و آمك به فقراء از مسجد و در سايه برآات نماز بوده و
خواهد بود.
مسلمين از پايگاه مساجد به جبهه م ىرفتند، انقلاب اسلامى ايران هم از مساجد شروع شد.
اجتماع مردم در مسجد برآاتى دارد آه با نوشتن چند سطر حقّ آن ادا نمى شود.
در قرآن بارها نماز و انفاق، نماز و زآات، نماز وقربانى، در آنار هم آمده و در حديث هم م ىخوانيم
نماز آسى آه زآات ندهد قبول نيست.