نماز و اخلاص
در سراسر نماز، قصد قربت شرط صحيح بودن آن است، حتّى اگر حرآت يا آلمه اى از واجبات يا
مستحبات نماز را براى غير خدا انجام دهيم نماز باطل م ىشود و اگر مكان نماز يا زمان آن را براى
غير خدا تعيين نمائيم نماز باطل است، اگر حالتى آه هنگام نماز به خود مى گيريم براى غير او
باشد نماز باطل است.
بنابراين عبادت بودن نماز مربوط به آن است آه انسان هيچ گونه قصد غير خدائى نداشته باشد و
اين قصد قربت از لحظه ورود به نماز تا پايان همچنان ادامه يابد.
ناگفته پيداست آه انسان در لابلاى آن همه زرق و برق ها و جاذب ههاى زياد اگر هر روز بتواند از
همه چيز دل تهى آند و ريسمان معنوى روح خود را با ذات مقدّس او گره زند و چنان با او خلوت آند
آه راه نفوذ غير را بگيرد، ارزش مهمى را به دست آورده است.
به عبوديّت و بندگى خالصانه اعتراف مى آنيم واين « ايّاك نعبد و ايّاك نستعين » ما در نماز با گفتن
اخلاص را از خداوند مى خواهيم.