نماز و آبرو

آسانى هستند آه در محله خود حاضر به آار خلاف نيستند، چون مردم او و بستگانش را
مى شناسند، ولى اگر همين اشخاص به منطقه ناشناسى هجرت آنند، خلاف براى آنان سنگينى
قبلى را ندارد.
شرآت در نماز، انسان را وابسته به مسجد و اسلام و مردم م ىآند و براى مسجدى سيمائى از
تقوى م ىسازد آه با اين عنوان حتّى المقدور حاضر به خلاف نيست، مى داند آه آار خلاف، آبروى
مذهبى او را مى برد، لباس قدسى و محبوبيّت را از تنش بيرون مى آورد، ولى افرادى آه از مردم و
اسلام و مسجد بريد هاند، خلاف آارى برايشان خيلى سختى ندارد، او عنوان مذهبى پيدا نكرده تا
غم از دست دادنش را بخورد.
آرى، آسى آه لباس سفيد بپوشد خودش روى زمين آلوده نم ىنشيند.