نماز در کلام على عليه السلام

نماز در کلام على عليه السلام
حضرت علی عليه السلام بارها در نهج البلاغه از نماز و ياد خدا سخن به ميان آورده که در کتابى به
گردآورى شده است. ما در اينجا جملاتى را در مورد فلسفه ذکر و ياد خدا « نماز در نهج البلاغه » نام
که مهمترين مصداقش نماز است از آن حضرت نقل مى آنيم:
)« اِنَّ اللَّهَ جَعَلَ الذِّآْرَ جَلاءً لِلْقُلُوبِ تَسْمَعُ بِهِ بَعْدَالْوَقَرَة وَ تُبْصِرُ بِه بَعْدَ العَشوة » : مى فرمايد
نهج البلاغه، خطبه ٢٢٢ ) خداوند ذکر و يادش را صيقل روحها قرار داد تا گوشهاى سنگين با ياد خدا
شنوا و چش مهاى بسته با ياد او بينا شوند.
آنگاه حضرت در مورد برکات نماز م ىفرمايد:
قَدْ حَفَّتْ بِهِم المَلائِكَة وَ نُزّلَتْ عَلَيْهِمُ السَّكينَه وَ فُتِحَتْ لَهُم اَبْوابَ السَّماءِ وَ اُعِدَّتْ لَهُم مَقاعِدَ »
فرشتگان آنان را در بر مى گيرند و آرامش بر آنان نازل مى شود، درهاى آسمان بر آنان « الكِرامات
گشوده و جايگاه خوبى برايشان آماده مى شود.
در خطب هاى ديگر مى فرمايد:
نهج البلاغه، خطبه ١٩٩ ) نماز گناهان را )« و اِنَّها لَتَحُتُّ الذُّنُوبَ حَتَّ الْوَرَق وَ تُطلِقُها اِطْلاقَ الرَّبَق »
مثل برگ درختان مى ريزد و گردن انسان را از ريسمان گناه آزاد م ىآند.
آنگاه در ادامه، تشبيهى جالب از پيامبر اآرم صلى الله عليه وآله نقل مى فرمايد آه: نماز همچون
جوى آبى است آه انسان روزى پنج مرتبه خود را در آن شستشو دهد، آيا ديگر آلودگى باقى
مى ماند؟
در خطبه ١٩٦ گوشه هايى از مفاسد اخلاقى همچون آبر و سرآشى و ظلم را برمى شمرد و
سپس مى فرمايد: درماين اين مفاسد نماز و روزه و زآات است. آنگاه در مورد آثار نماز مى فرمايد:
تَسْكيناً لِاَطْرافِهِم، تَخْشيعاً لِاَبْصارِهِم، تَذْليلاً لِنُفُوسِهِمْ، تَخْفيضاً لِقُلُوبِهِم، اِزالَةً لِلْخَيْلاءِ عَنْهُم اِنْ اَوْ »
نماز به همه وجود انسان آرامش م ىبخشد، چشمها را خاشع و « حَشَتْهُم الْوَحْشَة آنَسَهُمْ ذِآْرك
خاضع م ىگرداند، نفس سرآش را رام، دلها را نرم و تكبر و بزر گمنشى را محو مى آند. به هنگام
وحشت و اضطراب و تنهايى، ياد تو موجب انس و الفت آنها مى شود.
البتّه روشن است آه همه مردم چنين بهر ههايى را از نماز ندارند، بلكه تنها گروهى هستند آه
شيفته نماز و ياد خدا هستند و آن را با تمام دنيا عوض نمى آنند