شعر نو از جلال محمدی در باره نماز

جلال محمدی

نماز و نیاز

با بلندای قامتی چون سرو

غرق در گفتگو و راز و نیاز

مادرم را همیشه می‏دیدم

ایستاده کنار ما به نماز

گاهی از باده خدا مدهوش

عاشق و بیقرار و دلداده

می‏چکید اشکهای شفّافش

روی متن سپید سجّاده

گرچه مادر جدا ز خویش، ولی

در دلش آرزو فراوان بود

بنشسته کنار جاده نور

بهر رفتن بسی شتابان بود

رفت و امروز در شیار دلم

جای پای تقدّسش پیداست

در فضای سپید خاطرِ من

آنچه از او به جای مانده خداست

او هماره ز عشق و مهر خدا

قصّه‏هایی لطیف و زیبا داشت

توی باغ بلور احساسم

سخنش عطر خوب گل‏ها داشت

چادر سبز رنگ گلدارش

باغ بازی و شادی ما بود

روی گلهای سرخ چادر او

طرح و نقش بهشت پیدا بود

او خدا را به ما نشان می‏داد

بر درازای کهکشان سپید

روی امواج پرتلاطم آب

بر رگ برگهای نازک بید

چون طنین نوای شاد اذان

در سکوت فضا روان می‏شد

از سرود خوش خدا سرمست

با تمام وجود جان می‏شد

بارها دیدم آن لبان قشنگ

با خدا، در نماز می‏خندند

وان رخ و گونه، مثل صبح بهار

وقت راز و نیاز می‏خندند