دوبیتی هایی در باره نماز

هوروش نوابی

باغ عبادت

چادر کهنه شب را بر خاک

تیغه نازک خورشید درید

با سرانگشت نوازشگر باد

لاله شب زده از خواب پرید

*

قُمریان بر لب هر پنجره‏ای

نغمه گرم اذان سر دادند

آب خوردند ز سر چشمه نور

خواب را خنده‏زنان پر دادند

*

لاله خم شد سر سجّاده صبح

شبنم اشک به چشمش آویخت

باغ از زمزمه او پر شد

اشک باران شد و بر گلها ریخت

*

جویباری ز دعا جاری شد

شست از روی چمن گرد و غبار

باغ در قایقی از نور نشست

رفت تا خانه سرسبز بهار