چراغ راه

مثنویِّ عطش و سوز و گداز است نماز

مثل نی‏نامه پر از راز و نیاز است نماز

برکه نور و شراب سحر و جام بلور

شبنم عاطفه و غنچه ناز است نماز

چشمه‏ای آب و گلی سرخ؛ و مهتاب و نسیم

مثل یک منظره روح نواز است نماز

همچنان حنجره صاف و صمیمی غزل

یا چنان پنجره‏ای روشن و باز است نماز

شعله‏افروزترین شمع شب شروه و شور

و خوش آهنگ‏ترین نَغمه ساز است نماز

سَجده‏اش گر چه فرود است بظاهر، امّا

بام بالا شدن و اوج و فراز است نماز

کلمات و حرکاتش همه پرحکمت و راز

دفتر حکمت و گنجینه راز است نماز

هفت صحرا اگر از دوست بدوریم چه غم

که چراغِ شب این راه دراز است نماز

در این خانه بزن ای دل «ساحل» که فقط

مرهم زخم جگرسوز، نماز است، نماز