شعری از محمد تقی اکبری درمورد نماز

محمدتقی اکبری

چشمه خورشید

سحر برخیز ای دل تا کنی پرواز با شبنم

به سوی چشمه خورشید گردی باز با شبنم

سحرگاهان ز هر گلدسته عطر شوق می‏بارد

وضو گیرد گل این باغ بهر راز با شبنم

ز یاس باغ چشمت دامن سجاده گلگون کن

که راز سینه سوزان می‏کند اعجاز با شبنم

نمی‏دانی چرا عطر از گلوی غنچه می‏ریزد

کند باد صبا هر صبح کامش باز با شبنم

ز طول عمر جز خواری چه می‏بینی بگو با گل

تو با خاری به جا ماندی و باشد ناز با شبنم

ز فیض صبح‏خیزی، گرمی بازار می‏یابد

هر آنکس همچو گل دشتش شود آغاز با شبنم

گل‏افشانی نمودی «خاسته» با طبع گل جوشت

شدی از پاکی دل چونکه هم‏آواز با شبنم