نماز و روح بزرگ
انسان در نماز خداوندى را حمد و سپاس م ىآند آه خالق تمام هستى است. سرچشمه تمام
رحمت ها و برآات است. مالك روز قيامت است.
آسى آه حمد و ثناى خود را نثار اين وجود مقدّس با اين خصوصيات م ىآند هرگز حاضر نيست
براى هر چيز پست و جزئى و در برابر هر قدرت ناچيزى ستايش آند.
زبانى آه ثناگوى خالق هستى شد، ديگر تن به ثناگويى هر نالايقى نم ىدهد. فراموش نكنيم آه
امام حسين عليه السلام فرمود: آسى آه وصل به پيامبر صلى الله عليه وآله باشد و از دامن
زهراعليها السلام برخاسته باشد، بيعت يزيد را نخواهد پذيرفت.
آرى ... ستايش او نه ديگران،
ثناى او نه طاغوت ها،
ثناى او براى رب العالمين بودنش،
الرّحمن الرّحيم بودنش،
مالك يوم الّدين بودنش،
ديگران چه و آه هستند و چه قدرتى دارند آه من ثناگوى آنها باشم؟ به خصوص آه مسلمان
مى داند اگر ظالمى ستايش شود عرش خداوند به لرزه در مى آيد.
بنابراين ثناى او، آنچنان روح بزرگى به ما مى دهد آه ديگر حاضر به ثناى ديگران نمى شويم و اين
روح بزرگ را از نماز و حمد مى توان تحصيل آرد.
حيف آه ما با توجّه نماز نخوانديم و مزه نماز را نچشيديم.