نماز، روح انسان را بيمه مى آند
اذا مسّه الشّر جزوعا و اذا مسّه الخير مَنوعا الاّ المصلّين الّذينهم على » : در سوره معارج م ىخوانيم
( معارج، ٢٠ تا ٢٢ )« صلواتهم دائمون
انسان در برابر تلخى ها و شرور بى صبر است و در برابر لذّت ها و خوبى ها تنگ نظر و بخيل، مگر
نمازگزارانى آه نسبت به انجام آن هميشه مراقبند.
آرى ارتباط دائمى با قدرت بى نهايت، به انسان قدرت م ىدهد، روحيّه توآّل را بالا برده و انسان را
موجودى شكست ناپذير مى سازد.
ناگفته پيداست آه اين آثار براى نماز پيوسته و همراه با توجّه است، نه نمازهاى غافلانه و
موسمى.