فلسفه عبادت در قرآن
( سوره طه، آيه ١٤ )« أَقِمِ الصَّلَوةَ لِذِآْرِى » ؛ قرآن فلسفه نماز را ياد خدا م ىداند
( سوره رعد، آيه ٢٨ )« أَلَا بِذِآْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » ؛ و ذآر خدا را مايه آرامش دلها
سوره فجر، آيه )« يَأَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِى إِلَى رَبِّك » . و نتيجه آرامش دل را پرواز به ملكوت
(٢٨
قرآن در مواردى ديگر، دليل عبادت را تشكر از خداوند م ىداند:
( سوره نساء، آيه ١ )« اُعْبدوُا رَبَّكُمْ الَّذى خَلَقكُم »
پرستش آنيد پروردگارتان را آه شما را آفريد.
( سوره قريش، آيه ٢ )« فَلْيَعْبُدُواْ رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ الَّذِى أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَءَامَنَهُم مِّنْ خَوْفِ »
پس پروردگار اين خانه (آعبه) را پرستش آنند آه آنان را از گرسنگى و ناامنى نجات داد.
در بعضى آيات به نقش تربيتى نماز اشاره شده است:
( سوره عنكبوت، آيه ٤٥ )« إِنَّ الصَّلَوةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَآءِ وَالْمُنكَرِ »
همانا نماز انسان را از زشت ىها و مُنكرات باز مى دارد.
نمازگزار ناچار است آه بخاطر صحّت نماز و يا قبول شدن آن، يك سرى دستوراتِ دينى را مراعات
آند آه رعايت آنها خود زمينه اى قوى براى دورى از گناه و زشتى است. آرى آسى آه لباس سفيد
بپوشد، طبيعى است آه روى زمينِ آلوده و آثيف نمى نشيند.
قرآن بدنبال سفارش به نماز م ىفرمايد:
( سوره هود، آيه ١١٤ )« إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَات »
همانا آارهاى شايسته، گناهان را از بين م ىبرند.
پس نماز يك توبه عملى از گناهان گذشته است و خداوند با اين آيه به گنهكار اميد مى دهد آه اگر
به آارهاى شايسته همچون نماز و عبادت روى بياورد بديهايش محو مى شود.